Loading...
 

Verhaal van de week

Champagne

Meer dan 1000 woorden

(C. Leterme, Verhalen om doorheen te kijken)

In de nacht van 6 juni 1944
vertrokken zeer veel schepen uit Engeland.
Ze zaten vol soldaten
die Europa moesten bevrijden van de Duitse bezetting.

Eén van hen was Jack, een Amerikaanse marinier.
Hij bereikte als eerste een dorp.
Overal om hem heen
was verwoesting, brand, dood, vernieling...
Te midden van dit alles
stonden een oude man en zijn vrouw.
Vol vreugde begroetten ze hun bevrijder
en nodigden hem uit in hun beschadigd huis.
Ze waren eindelijk vrij!
Eindelijk begon voor hen een nieuw leven.
Ze hadden zo lang op dit moment gewacht
dat ze geen woorden vonden voor hun emoties.
Toen ging de man de kelder in
en kwam terug met een fles champagne.
Die droeg hij als een kostbaar bezit.
Jack die hun taal niet sprak begreep
dat ze deze fles hadden bewaard
om de bevrijding te vieren.
Daar hadden ze lang naar uitgekeken.
Hij was diep ontroerd door de vreugde
van het samen drinken op deze bevrijding.

Toen Jack in Amerika terug kwam,
dronk hij elk jaar een glas champagne
op het feest van de bevrijding.
Dan beleefde hij opnieuw
de ontmoeting met die twee mensen
van wie hij niet eens de naam kende.

(Bron onbekend)




Overweging bij het verhaal
Mensen spreken met woorden.
Maar wat doe je als je de woorden van een taal niet kent?
Dan begin je te spreken met gebaren.
Wie contact wil maken met iemand die een andere taal spreekt,
herkent dit.

Maar soms schieten woorden ook tekort om iets duidelijk te maken.
Vreemd genoeg zeggen gebaren dan zelfs meer dan woorden:
een knuffel als je verdrietig bent,
een opgestoken duim om iemand te waarderen,
een glimlach om gerust te stellen...

De Amerikaanse marinier uit het verhaal hierbij
en het koppel dat hij had bevrijd, kenden elkaars taal niet.
Maar in het samen drinken van de champagne,
legden ze alle vreugde en dankbaarheid om het einde van de bezetting.
Iets wat de marinier elk jaar opnieuw herdacht met een glas champagne.

Toen Jezus stierf, herinnerden zijn leerlingen enkele van zijn gebaren.
Hét gebaar dat hen vooral bijbleef,
was het breken van het brood op de avond van zijn arrestatie.
Telkens wanneer ze nadien bijeenkwamen en Hem herinnerden,
brak een van hen het brood en deelde het met de anderen.

Meer dan tweeduizend jaar later
komen christenen nog steeds bijeen rond dit gebaar.
Het brengt Jezus dichterbij, het brengt hen ook dichter bij elkaar.
Zo weten ze opnieuw hoe het eigenlijk verder moet:
als 'brood' zijn voor elkaar.

Chantal Leterme